“Rikthehet diplomacia zyrtare e Vatikanit. Kjo i jep kuptim kërkesës për riorganizim që doli para dhe gjatë Konklavit. Dhe i rikthen Kishës qendërsinë…”. Konstatimi bëhet pa tone polemike ndaj papnisë së kaluar, as si një paralajmërim për një restaurim. Qëndrimet e para të Leonit XIV mbi Ukrainën; fjalët e shkrirjes, të kthyer në të njëjtën mënyrë, me Izraelin; dhe gatishmëria për ta propozuar sërish Vatikanin si zemër të përpjekjeve për një armëpushim botëror janë vetëm hapëset e para të një operacioni të madh për të ndërtuar një “paqë me copa”, që të përballojë dhe mundë “luftën me copa” që Papa Françesku e kishte parandjerë me largpamësi. Një operacion që, sipas zërave të mbledhur nga Wall Street Journal, mund të çojë në një samit Rusi-Ukrainë në Vatikan në mesin e qershorit, me një delegacion amerikan të përbërë nga sekretari i Shtetit Marco Rubio dhe i dërguari presidencial për Ukrainën, Keith Kellogg.
Por dallimet janë të dukshme. Më shumë se një vazhdimësi, jemi përballë një kapitulli krejt të ri. Askush në Vatikan nuk flet hapur për një shkëputje, edhe për të mos cenuar klimën e unitetit që u krijua me zgjedhjen e Papa Prevost-it. Kujdestarët e “bergoglizmit” (rrymës së Papa Françeskut) priren ta paraqesin atë si një krijesë të Françeskut, që garanton vijimësinë e tij. Dhe në thelb ashtu është. Për më tepër, Leone XIV nuk bën shumë për t’i kundërshtuar ata – përkundrazi. Ai nuk harron asnjëherë të përmendë dhe falënderojë Françeskun. Por, duke ia përvetësuar trashëgiminë, në të vërtetë e kapërcen dhe e përpunon atë, duke i zbuluar kufijtë. Dhe në fakt, e arkivon atë.
Leone XIV është lidhësi dhe pajtuesi natyral jo vetëm i dy universiteteve kulturalisht të largët si Amerika e Veriut dhe ajo e Jugut. Ai është mbi të gjitha ai që mund të ribëjë me kujdes, por me vendosmëri, plagët brenda episkopatit amerikan; dhe pika e bashkimit, gjithnjë e më pak e vetëkuptueshme gjatë papnisë argjentinase, e përçarjeve midis Shteteve të Bashkuara dhe Vatikanit dhe midis Papës dhe Kurisë së tij. Në vetëm disa ditë, të gjitha idetë për një diplomaci paralele të besuar tek rrethi i ngushtë apo i gjerë i Shtëpisë Shën Marta – hoteli brenda Vatikanit ku banonte Françesku – janë shpërbërë.
