Një javë pas marrjes së vendit nga talebanët, shumë afganë nuk janë të sigurtë se çfarë do të ndodhë me jetën dhe sigurinë e tyre.

Këtu, një studente e re tregon frikën e saj për të ardhmen e saj. BBC nuk e ka identifikikuar për të mbrojtur sigurinë e saj.

“Është dita e shtatë që kur vendi u rrëzua, presidenti u arratis dhe talebanët, përsëri, erdhën në pushtet.

Ne kemi mbetur pas …

Frika ka pushtuar gjithë qenien time, dhe me kalimin e ditëve, unë mund të ndiej se si shpresa zbehet nga brenda meje. Zëvendësohet me zhgënjim. Gjithçka që mund të shoh është errësira, pasiguria dhe një e ardhme jo aq e ndritur.

Unë me siguri do të vritem. Unë kam arsye për të qenë …

Kështu ndihesh kur ata që ke frikë të pushtojnë vendin.

Imagjinoni të jeni në një rrugë të gjatë, pa fund, me mot të mjegullt; vetëm

Unë kam qenë dëshmitare e kaq shumë pengesave në jetën time, shumë që asnjë vajzë tjetër nuk do të ishte në gjendje t’i tolerojë. Unë mund të arrij t’i kapërcej, por kjo …

Hej botë, të intereson se çfarë ndodh këtu? A kemi rëndësi për ju? Na shihni? Po ju?

Për ata që dëgjojnë, për ata që kujdesen, unë jam duke e shkruar këtë. Po e them këtë.

Ne po vuajmë këtu, po na lënë prapa.

Të jetosh me frikë nuk është më pak se vdekja. Është më keq.

Nëse jeni duke na dëgjuar, na ndihmoni. Na ndihmoni të mbijetojmë dhe përsëri besojmë në dritë dhe ngrihemi; më të fortë se më parë.

Ne duam që vendi ynë të kthehet. Dëshirojmë që njerëzit tanë të jetojnë ashtu siç duan, ashtu siç e meritojnë.

Thuajini vendeve tuaja që të ndalojnë luftën – lufta është e shëmtuar, ka fytyrë të ndyrë, nuk ka fitues. Zemra është shumë e vogël për të duruar luftën, për të duruar pasojat e saj.

Ne jemi fryt i luftës, disa vajza të reja mbyten në pasiguri, në frikë, në dyshime … duke kërkuar dikë që të na ndihmojë të mbijetojmë. Duke parë familjet tona dhe duke qarë se nuk jemi në gjendje të bëjmë asgjë.

Duke parë qiellin dhe duke kërkuar prej tij: na shihni, a do të na ndihmoni? A do të kem shpresë, atë shpresë të vogël!

Hej botë, hej njerëz që jetojnë atje, jeni me fat ju! Unë e kam zili jetën që jetoni.

Shikoni ne. Unë isha ajo me kaq shumë ëndrra të mëdha, ëndrra për të ndihmuar të tjerët dhe tani po kërkoj ndihmë.

Kjo është luftë. A do të jem në gjendje të them ndonjëherë: Ne e bëmë atë? A mund t’ia dalim? Do ta bëj? “